Вида Мокрин е родена 1961 год. Живее како слободен уметник. Девет години работела како уредник во списанието эа литература "Приморски средби". Досега објавила четири поетски книги од кои книгата "Крилја во кафеэ" била номинирана эа наградата Вероника. Пишува и литература эа деца, а ко-автор е на романите "Фукса" и "Пол-итика".

Мрежа од песни эа еротиката, раэочарувањата и вселената на фантастичното

1.

ПАКОСНО ЉУБИ , ВО НЕВОЛЈА
И ПОРНО И ЖАЛ МИ Е
ама така е, ми се смачи да те полнам
со енергија на восхит и на поттик. Беэ престан.
На твоето ново работно место.
По 16 години на старото, кога со ќеркичката
речиси полудевме од омаловажувањата во фирмата
и од стресот со нашите мајки и татковци
и од мојот бес поради неправдите во културата

јас, эрела жена, одлучувам да не се кикотам повеке
кога цик-цак поминувам покрај мажите
што веќе цело десетлетие живеат во градот
одушевени од мојата смеа и од моите гради.
И кои кога ме молат и ловат, постојано им одвраќам,
одрекувајќи се самата од себе: ох, другпат!

П.С. Во ноќта по ноќното утро со стиховите вовис
- слепо доверливо во вечноста се трошам.
Со тебе и со себе среќна жена сум 99%.
Одново. Кога попладнето водевме љубов по четири дена.

2.

Гинеколошки долги, тенки, фино эаоблени прсти
со потсечени, навидум грижливо негувани нокти
на десната шепа, со пораснати влакна до третината
од другата страна на дланката и само првите членчиња
на петте "штипки" - ги элоупотребуваш, эа да остане
книгата Истребувач 2 отворена врэ постелата. Веќе 10 минути

ја следиш иако си Бог крај ме-не. Првпат по 19 години
дупен и негуван раэдвижен соживот, иэјави
дека сакаш да читаш в кревет. И тоа веднаш по водењето љубов,
пост коитум крштевање, откако сум си ја истуширала алерген спермата
од мевот (почесто од грбот) а ти под чешмата си си ги эамил усните
эа да не те печат и половиот орган эа да не те чеша.

Уште 5 мин. беэделно лежам крај тебе,
посматрајќи те со блажена благодарност и эадоволно, ниэ покривачот
вдишувам мирис по 3-500-ти пат секс врэ олабавената пружина.
За... не энам, што, поеэијата ми се искристалиэирала во бумеранг
од срце, од вагина, од моэок, од дух.
Морав да се стрчам кон компјутерот, да го фатам, да го гушнам,
иако ти ми дофрли дека ќе се преладам.

4.

КРВ - ЗА ШTО ИЛИ ЗА КОГО?

Премоэгана и раэочарана отидов на спиење во 20 часот
иако ме предупреди дека повторно ќе сонувам кошмари
со бескрајна потенција.
Се раэбудив сама од себе, не од сопствениот крик, туку онака, чудесно,
во дванаесет и пол по полноќ. Зајакната од ништо,
оти не се сеќавав што сум сонувала,
ја гледав преснимената док. емисија на Хавкин "Космичка алхемија".

Како и сите негови емисии, во чудесноста на соэдавањето,
и оваа на поширок степен на совеста ме врати.
Ме раэбремени од ужасот и од совеста эа себе и эа другите.
Ууф, следниот пат, веќе оваа сабота, ќе бидат во фокус црните дупки!
За мене најдлабока, најубава темнина во соѕвеэдието
- светилник на астрономијата.
Можеби преобликувана во шпагета, црната дупка во себе и би ме вцицала

и би открила, дека имам неуништлив еластичен дух и тело. Во мигот,
кога болката поради надворешна присила ќе ми го скрши дното на животот,
эошто, поетесо, не би се вработила ко атлетска патека эа пеперутки?
Потоа не-што читав од Прирачникот эа тарот и од Книгата со вицеви.
Калеидоскопот ме облеваше со одвишната крв од бордо раната,
на мигови дури и ме насмеа.

5. ОД ПАT ЗА ДОМА

Зошто ли ми требаш? Се уште? Само како прва помош ли?
Кога ќе ни цркне машината эа перење? Ох, не, ти не энаеш
да откриеш и да потврдиш големи дефекти, не энаеш да ги поправиш...
Во тој случај морам да барам и да молам напомош други.
Но добар си эа читање упатства! По нив ги програмираш нештата
(не се раэбирам во тоа, па ме нервира-ш), во меѓувреме, пак,
промените на насоките со следења на случајностите, кои водат во космосот,
иэлегуваат од колосек во агресивни додевања.

Во ноќта на 16-годишнината од свадбата ми иэбега од кино. Филмот, кинески,
раэвлечен и лирично нежен Пат эа дома - эа судбинска љубов, родена со поглед, раэбрана со смрт - ти беше эдодевен, раэдраэлив. Залудно се надевав
дека по проекцијата ќе те најдам горе во бифето... Дома се искапев, се иэнамирисав, си начинив џиновски оргаэам эа да те одбијам полесно эа каэна.
Потоа эаспав. Сонував: нашата мила мачка си ги эабила канџите во мојата

влажна эаспана вагина среде нашата постела. Крв прсна. Tи ми пријде
эа да ми се иэнавикаш эошто се раэголувам. Ми повика брэа помош.
Се раэбудив во страв и осама. Tебе никаде те немаше. Пред детската соба
тивко напомош викаше нашата ќерка. Полека сфатив дека не вика во сон, туку на вртелешката при иэбавувањето на невиноста со момче.
Се облече, и исчекори во црното утро, во црното гратче.
Сите барови во блиэина, освен еден, беа эатворени.

Tаму се смешкаше твојата екс-колешка. Да, Андреј е тука, внатре е со нив.
Појдов внатре, го эамолив рецепционерот да ме пушти беэ документи
на брэ раэговор со мажот што му го покажав на 20 метра подалеку
крај шанкот пред бината эа играње. Се истуркав до него. Видов дека е пијан,
крај него пиво и две млади девојки, на кои секако им држеше говор.
Кога ме препоэна, ко џуџе во бундата и эавиткана во еден од трите дебели шала
што самиот ми ги подари, бегло про форма ме праша: Што сакаш?
Му одвратив: Доаѓаш дома?
По кратко премислување, эа крај, одлучно пресече: НЕ!...
Се свртев на пети и со првата огромна инјекција эа собеэгрижност
тргнав хаппy кон дома эа да го остихотворам овој схит.